Balon NASA
Ogromny, mający kształt dyni balon, opracowany przez należące do NASA Goddard Space Flight Center (Centrum Lotów Kosmicznych im. Goddarda) w Maryland, wystartuje w grudniu 2001 roku z Australii lub Nowej Zelandii i pożegluje do zewnętrznych granic atmosfery Ziemi na wysokość czterokrotnie większą od tej, na której poruszają się odrzutowce pasażerskie aby pozostać tam przez kilka miesięcy. Balon ten będzie mieć satelitarne połączenie ze stacjami naziemnymi i za ich pośrednictwem ze światową siecią Internetu. Naukowcy na Ziemi będą więc mogli analizować dane gromadzone przez wszystkie jego instrumenty, łącznie z rejestratorem TIGER (TransIron Galactic Element Recorder), mierzącym zawartość pierwiastków w galaktycznych promieniach kosmicznych. Z planami budowy balonu o ultradługiej trwałości lotu (ULDB Ultra Long Duration Balloon) wiąże nadzieje wielu naukowców, widzących w technice balonowej ekonomiczny sposób prowadzenia badań górnych warstw atmosfery i przestrzeni pozaziemskiej. Loty balonów realizuje się bowiem za ułamek kosztów związanych z lotami rakiet. Ponadto unoszone przez nie przyrządy można odzyskiwać i po przeglądzie używać ich ponownie. Wypuszczane dotychczas balony osiągały wysokość do 52 km, unosząc użyteczny ładunek o masie do 3600 kg. Balon ULDB doleci do granic stratosfery, gdzie zakłócenia pochodzące od atmosfery są już znikome, i nawet pewnego dnia przetransportuje tam teleskop o możliwościach obserwacji Wszechświata porównywalnych z Kosmicznym Teleskopem Hubble’a, a zbyt wielki, aby wyniosła go rakieta. Balony wynoszone w przestrzeń na pokładach rakiet mogą również stać się narzędziem badań naukowych, prowadzonych poza atmosferą Ziemi na innych planetach i ich księżycach. Badacze planet mają nadzieję na wykorzystanie balonów do realizacji programów naukowych w takich dziedzinach wiedzy jak: chemia i dynamika atmosfer planetarnych, kartografia paleomagnetyczna, zwiad geologiczny i technika dokonywania zdjęć o ultra wysokiej rozdzielczości.