Budowa balonu
W latach siedemdziesiątych naukowcy próbowali zwiększyć wymiary balonów, aby mogły unosić cięższe ładunki na większe wysokości, lecz kłopoty z foliami poliestrowymi, min. z ich bardzo małą wytrzymałością na rozrywanie, skutecznie hamowały prace nad balonami nadciśnieniowymi. Kierownicy projektu ULDB zdecydowali, że do budowy balonu wykonującego kilkumiesięczne loty konieczny będzie kompozyt, łączący cechy bardzo różnych materiałów. Oceniono wiele substancji, takich jak folie, tkaniny z włókien naturalnych i sztucznych, płótna tapicerskie, poliester, polietylen, nylon, polipropylen i poliuretan oraz ich kombinacje. Wybrany ostatecznie na powłokę balonu materiał kompozytowy ma trzy warstwy: produkowaną w Japonii poliestrową tkaninę o dużej wytrzymałości na rozciąganie, folię z poliestru i folię polietylenową. Folia poliestrowa stanowi główną zaporę przeciw ulatnianiu się helu, tkanina poliestrowa zapewnia wytrzymałość, natomiast polietylen zabezpiecza przed przypadkowymi przedziurawieniami powłoki i daje jej dodatkową trwałość. Zarówno tkanina, jak i folia z poliestru wykazują znaczną odporność na uszkodzenia struktury przez promienie ultrafioletowe.