Satelita Echo
W 1960 roku rakieta NASA umieściła na orbicie wokółziemskiej pierwszego balonowego satelite komunikacyjnego Echo I, który krążył wokół naszej planety przez blisko osiem lat na wysokości około 1600 km. Dwadzieścia pięć lat później międzynarodowy zespół, kierowany przez Związek Radziecki, w którego skład wchodzili Francuzi i Amerykanie, zbudował i doprowadził do umieszczenia wśród chmur atmosfery Wenus dwóch balonów na wysokości 54 km nad powierzchnią planety. Oprócz ograniczonej zdolności zabierania ładunków użytecznych (tylko wahadłowiec space shuttle może zabierać ładunki porównywalne z unoszonymi przez duże balony) statki kosmiczne mają jeszcze jedną wadę: przygotowanie ich pokładowego instrumentarium do lotu zabiera lata. Natomiast w 1987 roku umieszczone na balonie czujniki prowadziły obserwację Supernowej 1987A eksplozji gwiazdy w galaktyce, zdarzającej się w przybliżeniu raz na 400 lat już w trzy miesiące po jej odkryciu. Wiele instrumentów naukowych zabieranych przez wysyłane w przestrzeń kosmiczną pojazdy jest więc opartych na rozwiązaniach wcześniej „oblatanych” i wypróbowanych na balonach. Współczesne balony naukowe należą zazwyczaj do jednego z dwu typów: zerociśnieniowego i nadciśnieniowego.