Żeglowanie w przestrzeni

Prawo wyporu to dzięki niemu balony się unoszą odkrył Archimedes w roku 240 p.n.e. Upłynęło jednak niemal 2 tys. lat, zanim pod koniec XVIII wieku wzbił się w powietrze pierwszy balon. Naukowe wykorzystanie nowej techniki do pomiarów temperatury i wilgotności powietrza rozpoczęto na dobre dopiero u schyłku XIX wieku, kiedy podjęte zostały pierwsze próby rozpoznania fizycznych cech atmosfery. Do celów militarnych użyto balonów po raz pierwszy (jako platform obserwacyjnych do śledzenia ruchów wojsk) w czasie amerykańskiej wojny domowej. W wieku XX, na przełomie lat czterdziestych i pięćdziesiątych, erę nowoczesnego baloniarstwa zainicjowała marynarka wojenna USA, wprowadzając do użytku balony polietylenowe, które osiągały stratosferyczne wysokości od 15 do 50 km, unosiły większe masy i odbywały długie loty. Misje wykonywane przez balony załogowe stały się pomocniczym elementem amerykańskiego programu lotów kosmicznych, pozwalając na wypróbowanie kombinezonów dla astronautów i ocenę reakcji ludzi przebywających w środowisku podobnym do przestrzeni pozaziemskiej.